Շատերս ենք գովասանք կամ «շնորհակալություն» ակնկալում ինչ-որ գործ անելուց, ինչ-որ մեկին օգնելուց հետո: Եվ եթե ստանում ենք, մեզ բավարարված, գնահատված և լավ ենք զգում: Իսկ հակառակ դեպքու՞մ…

Հաճա՞խ ենք շնորհակալություն հայտնում մեր շրջապատի մարդկանց: Հաճա՞խ ենք ցույց տալիս, որ տեսնում և գնահատում ենք դիմացինի արարքը: Համոզված եմ, որ ոչ:  Բոլորն էլ սպասում են «շնորհակալության» այնքան, որքան և մենք:

Առօրյայում տղամարդիկ զիջում են իրենց տեղը տրանսպորտում, բացում են մեր փոխարեն դուռը և այլն: Եվ չնայած շատերը ընդունում են, որ դա «այդպես էլ պետք է լիներ», երախտագիտությունը երբեք էլ ավելորդ չէ:

Առօրյայում կանայք զբաղվում են տան գործերով, ճաշ են եփում, խնամում են երեխաներին և այլն: Եվ չնայած շատերը ընդունում են, որ դա «այդպես էլ պետք է լիներ», երախտագիտությունը երբեք էլ ավելորդ չէ:

Առհասարակ չնայած կարծրատիպերին, մշակութային առանձնահատկություններին, անձի մտածելակերպին, ոչինչ այս կյանքում «այդպես էլ չպետք է լիներ»: Մի՛ մոռացեք շնորհակալություն հայտնել, որպեսզի նույն երախտագիտությամբ էլ Ձեզ վերաբերվեն:

Հ.Գ. Շնորհակալություն ընթերցելու համար 😉 

Advertisements